۱۳۹۰ مرداد ۱۳, پنجشنبه

چمشانکے شهید یاکوب مهرنهادءِ شخصیت ءِ سرءَ



نبشتانک ماں شهیـد  یاکوب مهرنهادءِ دومی سالروچءِ پرسی دیوانءَ که چه نروژءِ بلوچانی نیمگءَ؛ شنبه ءِ روچ 7 آگوست 2010ءَ ماں اُسـلوءَ ٹـهینگ بوتگ ات ؛ پیش کنئگ بوت).





پیش چه هر چیز  سلام ءُ دروت پیش کناں په شهید یاکوبءِ پاکین روحءَ – ءُ هنچوش سلام ءُ دروت پیش کناں په دیوانءِ گلین نندوکاں.
چیزے هپتگ پیش ما و شما "بلوچستانءِ شهیدانءِ سالروچ"ءِ مزن داشت گپت. همے دیوانءَ گوشگ بوت که بلوچستانءِ شهیدانی شمار یا تعداد همینکه باز انت که اگان ما هروچ یک شهیدےءِ سالروچءِ مزن داشتءَ بگرین؛ پدا هم سالےءَ ما توانین صرف 360 یا 365 شهیدءِ شهادتءِ مزن داشتءَ بگرین. اے بلوچستانءِ شهیدانی هسابءَ باز کم انت.
جی هو! بلوچستانءِ شهیدانی شمار چه هزاران بلکین میلیونان گیش انت. اُبید چه آ کسانےکه چه زالمین هکومت و فوجانی نیمگءَ گرگ و بند کنئگ و شهید کنئگ بنت؛ بازین دگه بلوچے مان دگه رنگان گار و بےگواه کنئگ بئگ انت. بازین بلوچ مهلوکے شُد و نادراهیانی سوبءَ مرگ انت. اے هم وتی زالمین وهدءِ شهیدانت.
چیا که مۓ بلوچ راجءِ تقدیر مروچی مان هنچوشین زالم و زورانسرین هکومتانی دستءَ کپتگ که بلوچءَ شُد وبزگ دارگ بهرے چه آیانی پالیسی(سیاست) انت. چیا که بلوچءَچه دسترسی په دوا و درمان ز بهر کنئگ بهرے چه آیانی پالیسی(سیاست)انت. اے ردا اے دراهین شهید گوشگ بنت. شهید په اے مانا که وتی وهدءِ زالمین هکومتانی پالیسیءِ گواه انت.
اے هسابءَ؛ اگان ما هرچ روچے چه سالءَ په هزاران شهید ءِ سالروچ هم بدارین؛ پدا هم بلوچستانءِ شهیدانی شمار گیش انت.
هرچنت که ما نتوانین درُستین بلوچستانءِ شهیدانءِ سالروچءِ مزنداشتءَ بگرین؛ بلے کوشست بکنین دان هما جاگاهءَ که مئےوس و واک رس ایت و مئے توان انت؛ لهتے چه سالءِ روچان په بلوچستانءِ شهیدانءِ سالروچءِ مزنداشت دارگ به بنت.
یکے چه اے روچان ایرانی 14 مرداد بزان همدپ گون 4 آگوست انت.
مان اے روچا 14 مرداد 1387 برابر گون 4 آگوست 2008  یاکوب مهرنهاد؛ "ورنایانی عدالتءِ توارءِ گل"ءِ گچینی سروک مان بلوچستانءِ بنجاه بزان ذراپءِ بندیجاها چه ایرانی زالمین واکانی نیمگءَ پاهو دیئگ بیت. و اے پیم بلوچ راج چه یک ورنائین اندیشمند و زانتکار و سک سرین سروکے زبهر کنئگ بوت.
مروچگین دیوان همے شهیدءِ یاتءِ هاترءَ ٹهینگ بوتگ.
مان ادان چیزے گپ شهید یاکوبءِ راجی و کومی شخصیتءِ باروا گوشگ لوٹان. البت شهید یاکوب په ما وشما کسءَ ناشناخته نه انت. ما و شما درست وڑے نه وڑے گون شهید یاکوبءِ راجی جهدان آشنا و پجاه آروک هستین.
دریایے چه نبشتانک وبیان شهید یاکوبءِ باروا نبیسگ و شنگ کنئگ بیتگ. په شهیدءِ یاتءِ زندگ دارگءَ؛من  لهتے چه اے شنگ و تالان بیتگین نذر و هیالان په شهیدءِدومی سالروچءِ هاترءَ ادان چِتگ و سرجم کتگ که شمئے هذمت اش پیش کنان.
اول چه هرچیز:
شـهید یاکوب مهرنهاد کئےاِنت؟
شـهید یاکوب بلـوچءِ ورنایئےانت ءُ ماں بلوچسـتانءَ رُستـگ ءُ مزں بوتگ.
بے شک شـهید یاکوب هم یک بلوچ ورنایئے ات هنچوش اے دگه بلوچ ورنایان. آ  وهدے  که چـم ماں دگنیاءِ پچ کـُت؛  دیسـت که ائیءِ  چاگـرد چه هر نیمـگ؛  زلم ءُ زور – ناحکـی ءُ نابرابریءِ آماچ انت.
آئی ءَ دیـست که ایرانءِ شیطانی نظام ءِ - ءُ آئی ءِ  زالـم ءُ زورانسـریں حکومت؛ وتی شومیں نکش ماں بلوچ و بلوچستانءِ  زنـد ءُ  زنـد جاورءَ اشـتگ.
آییءَ  دیسـت که  آئی ءِ راج ؛ بلـوچءِ هسابءَ؛ ایرانءِ فاشیستین نظامءِ گیشـترین زُلـم ءُ  زور- ءُ نابرابریانی آماچ انت.
آئیءِ راج ؛  بلوچءِ  هسـابءَ  مسـترین نابرابری ءُ نا حکی یانی  شکارانت.
آئیءَ محسوس کت که آئیءِ کومی دود ءُ  رُبیـدگ  - ءُ آئی ءِ نیکراهی؛  سُنـی ءِ هسابءَ  ایرانءِ شیعه این هکومتءِ  سل ترین تُهمـت ءُ بُهتـامانی آماچ انت.
آییءَ دیست که آئیءِ انسانی حکوک یک انسانےءِ هسابءَ منگ و کبول کنئگ نه بئیگ انت.
اے دراهین زلم و زور – ءُ ناحکی سوب بوت انت که یاکوب جهدے په وتی راجی و کومی حکان ءِ په دست آرگءَ بنگیج به کنت.


چوش بوت که یاکوب ءَ  گوں وتی سنگـتانی کمک ءُ مـدت – ءُ همراهیءَ ؛ مان سال 1381 ءَ "ورنایانی عـدالتءِ توار ءِ گل" ءِ بنیات مان دزآپ بزان زاهدانءَ ایر کُـت. ءُ اے وهدءِ یک بنیاتی ترین و ضروری ترین لوٹے ات که بلوچ راج ءِ ورنا  توانت ماں آ چاگردءَ بنیات بل انـت.
بلوچ ورنایانی انساپ لوٹوکین گل ماں  یـاکـوبءِ سـروکیءَ  توانت مان همے گونڈین وهد بزان چه سال 1381 دان 1387 ءَ که یاکوب گرگ بندیگ کنئگ بوت؛ هزارانی هزار بلوچ  ورناءَ  ؛ په وتی راجی مشکلانی گیش ءُ گیوار کنئگءَ یکجاه به کنت. ءُ لهتے بنیاتی کاران بنگیج به کن انت. که لهتے چه آ بُنیاتی   کاران ایش اَنت:
  - 17حردادءَ  په" بلوچستانءِ دؤد ءُ رُبیـدگءِ روچ" گچیں کنئگ ءُ ماں بلوچ راجدپترءَ ماں سبـت به رسینئگ.
- جنین آدمانی  انسانی بنیاتی  حکوکءِ کمیٹی ءِ اڈ کنئگ
- انسانءِ بنیاتی حکوک ءِ کمیٹیءِ اڈ کنئگ
 بلوچی زبان ءِ وانینگءِ کلاسءِ اڈ کنئگ. بلوچی زبانءِ رُشت ءُ رُدم ءِ دئگ ءَ که اے کار بلوچءَ یک مزنین راجی وکومی مارگے (احساسے) دات.


همے بنیادءِ سرءَ بلوچ ورنایانی انساپ لوٹوکین گل ماں همے وتی کمکیں وهدءَ توانت بلوچستانءِ سوسایٹی ءِ وڑ وڑیں کمی ءُ نگیگیان دیما به یاریت ءُ په آیانی گار کنئنگءَ رهشـونی به داَنت.
یکے چه اے پروگرامان" جست کنوکین ورنا و پسه دئوکین ذمه وار" ات. که گون دیوانانی ٹهینگءَ هکومتی ذمه وارین مردم جست و پرس کنئگ بوت انت و آ باید مردمءِ جستانی پسوا؛  نزوریان و نگیگیانی باروا به دات انت. ءُ اے هما  چیزے ات که آ هکومتی ذمه واران چه بلوچءِ نیمگءَ برداشت کت نه کت. چوش بوت که یاکوب مهرنهاد گرگ و بند کنئگ و رند چه سالےءَ ٹارچر و عذاب دئیگ مان بامگواه 14 مردادءِ 1387 ءَ برابر گون 4 آگوست 2008 مان دز آپءِ بندیجاها درنجگ و پاهو دیئگ بوت.


من ادان لهتے جمله چه شهیدءِ بیانان که مان مختلفین جاهان بوتگ انت؛ بیان کنئگ لوٹان.
شهید یاکوب ءِ لهتے چه بیان و گپان




جمعه 25 آذر 1384 ھمدپ گون16 دسمبر 2005



مڑاھدارین کماش، اُستاد و إنسانی حقانءِ پانکجن و جھد کاران! 
 أولسرا من إنسانی حقانءِ میان اُستمانی روچا شمارا مبارکباد گشان۔ پدی خداوندءِ منتان گران کہ منا توفیق ئی داتگ کہ پیسری سئے دیوانانءِ ڈؤلا یک رندے پدا شمئے دیما حاضر بہ بان و بلوچستانی مردمانءِ درد و اندوھان بیان کت بہ کنان۔
مڑاھدارین کماش، إنسانی حقانءِ پانکجن و چھد کاران!
مئے زبان، پچ، مذھب و جغرافیائی ھند مئے دودربیدگ و پجّار أنت، بلے أفسوز کہ سلترین بے مھری و نادلگوشیانءِ آماچ أنت۔ أگر ما زبانےءَ پجّار و دودربیدگءِ ھژدری بھرے منّین و إنسانانءِ بُنی حقانءِ رَما بیارین، گڈا سرپد بیین کہ مروچی ما بیمناکترین دورےءَ گوَزگائین۔
گڈسرا من چہ شما بزرگان کہ إدا نندوک إت، إنسانی حقانءِ پانکجنوکین جھدکاران، قانون ٹھینوکان و خاص ملکءِ ٹھینتگین قانونانءِ رواج دیوکان - لوٹ کنان کہ پدل قومانءِ زبانانءِ رکـّینگءِ نیمگا جهد بہ کن إت ۔
من پہ شما إے بلوچی شعرءِ ندر کنگا رند وتی گپان سرجم کنان
 بلوچی مئے و تی شهدین زبان إنت
بلوچـی
 مئے دود و ربیدگءِ(أصل فـرهنگ) دوام إنت
بلوچ
 (ـــــان) گون بلوچیءَ ( آشکار) براهدار أنت
بلوچ
(ان) بے بلوچیءَ زیان وگار أنت
منتواران ۔






مان یک دگه بیانے په:


وانگ دربروکانءِ مچّی ءَ شهید مهرنهادءِ تران
مان دزآپ(زاهدان)ءِ یونورسٹیءَ


چہ سیستان و بلوچستان زانتجاہءَ وتی وانگا سرجم کنوکین جوان، آوانءِ کٹم و اُستادانءِ دیما أنجمن جوانان صداءِ عدالتءِ سروک شھید مھرنھادءِ تران۔


مئے ملکا ھر نوکین دولتے کہ واکان دستا گریت مردمانءِ ھمے بیم برجاہ مان أنت کہ چؤ مہ بیت إے سرکارءِ کوکّارھم مفتین بٹاک بہ بنت و پیئشیانءِ ڈولا مردمانءِ مشکل و نگیگیانءِ دلگوش گور مکن انِت، بلے کار مه کن أنت! بلی تورین إے بیم و اُمید کش مان کش روگا أنت، ما پدا ھم وتا گیئشتر اُمیدانءِ بندیگ کنین و ھمے گندگا ھُدوکین کہ شِروک ورگا ظاھرین چیز أرزشمند ثابت بہ بنت۔


1384ءِ گڈی دمانا "ورنایانی عدالتءِ توارءِ گل"ءَ دیوان کت
سئے شنبه 1 فروردین 1385 همدپ گون 21 مارچ 2006


1384ءِ گڈی دمانان بلوچ ورنایانی انصاف لوٹوکین گلءَ دیوان کت۔ واجہ مھرنھادءِ پاگواجھیءَ برجاہ داشتگین إے دیوانا إمبریین سالا إنجمنءِ سرجم کتگین کارانءِ سرا چمشانکے دات و گشت الّما بازین کارے بیتگ، بلے مردمانءِ ضرورتانءِ باز بیگءِ سببا باید پہ آوانءِ گھبودیءَ گیشتر کوشست کنئگ بہ بیت۔


واجہ مھرنھاد ضرورت ظاهر کت کہ دود و ربیدگی وچاگردی کارانءِ نیمگا گیشتر دلگوش دیئگ بہ بیت، پرچیا کہ مردمانءِهذمت کنئگءِ درگتا أنجمنءِ بن راھبندءِ مزنترین بند چہ جھدکاران ھمے لوٹوک إنت۔ آئی دیمترا گشت کہ پہ آیوکین سالا ٹھینتگین برناموانءِ ردا مارا گیشتر جهد کنئگی إنت۔ مھرنھاد گشت: بیا إت یک رندے پدا پہ مردمانءِ هذمت کنئگا یکدست بیین و قولبدئین کہ ھچ نزوریے ظاھر نہ کنین۔

اے ترانءِ  دیئگ ضروری إنت کہ نوکین سالا أنجمنءِ أولی کار کامپیوٹر سکین دیئگءِ کلاسانءِ بنگیج کنئگ إنت۔ چہ إیشا پد "جست کنوکین جوان؛ جواب دیوکین سرکاری ذموار"ءِ سرحالءِ سرا چارمی دیوان دومی ماہءِ أولی ھفتگا برجم کنگ بیت۔


پہ مردمانءِ مسئلہ و مشکلانءِ ظاھر کنئگا ضروری إنت کہ چاگرد و مردمانءِ دُزواہ گون وتی ھم فکری و ھورکاریان إے پروگرامان سوبین بہ کن أنت ۔


شهید یاکوبءِ هیال په بلوچستانءِ مردمانءِ انسانی حک
دیریگین لوٹ و واھگے بیتگ کہ پہ ظلم و زؤرکیانءِ گا
رکنئگا  انسانی حقانءِ رند گیریءَ یک جھدے بہ بیت۔ مقصد ھمے بیتگ کہ چاگردءِ مردمانءِ حق پھازگ بہ بنت۔ 
پہ ھر آزادین انسان
ےءَ  آئیءِ حق و ایشانءِ پھازگ آئیءِ آدگہ ذمواریانءِ توکا ھؤرنت، و پہ بلوچستانءِ مردمانءِ انسانی حقانءِ پانکجنیءَ  کمیٹییےءِ جؤڑ کنگا" ورنایانی عدالت ءِ توارءِ گل "ءِ باسکان وتی اے ذمواری ادا کتگ۔ آوانءِ جھد  ستا کرزیت۔ ھمے امیت انت کہ قدرتءِ رضا ادا ھؤر بیت و مردم ایشا شرّین گامگیجے بہ منّنت۔۔۔
پنجشنبه 1 تیر1385ھمدپ گون 22 جون 2006




بلدیہءِ مجلس ھنچین جاہ أنت کہ اؤدا أبید چہ فرقگزاری و ٹولی پرستی مردمانءِ جاوران شر تر کنگا جھد بیت۔ و باید چہ زوراکین سرکارےءِ دستمانجی و مرکزی واکےءِ دستان بیگا أبید گون دموکراسی إیشانءِ ردوم زیرگءِ راہ پچ بہ بنت۔ ھمے ڈولا باید مردم گچین کنگ و گچین بیگءِ سرجمین حقان‏ءِ واھند منّگ بہ بنت۔ سرکاری واکانءِ ذمواری ھمش بنت کہ آ پہ بھر زیرگا مردمانءِ راھان پچ بہ کن أنت و ھمے خیالا گور بہ کن أنت کہ پہ سلامتی گچینکاری سرجم بہ بنت۔


منا أفسوز إنت کہ جَوانین نسلءِ واھگ پہ یک ھنچین شرّین ملکےءِ واھند بیگا کہ اودا إنسانی حق و آئینی آزادی چہ ھرچیزا پیسر دیگ بہ بنت، پیلو نہ بیگا إنت۔ پہ ملکءِ دیمرئیءَ جوانان بھر زیرگا سکین دیگ بدلا آوانءِ دیم دارگ بیگا أنت۔ مان ووٹان بھر زیرگا منی دیما داروکین أنتظامیہ باید مردمانءِ دیما سببان ظاھر بہ کنت تا آ سرپد بہ بنت۔


باز کس ھمے اُمیتا کنگا تنت کہ ورنا ووٹان بھر زیرگءِ درگتءَ ھلّگءِ سببا جن و چؤپ کن أنت، بزان آپا لڑ کنئگا و ماھیگ گرگا دلمانگ تنت؛ نہ زانت إش کہ اؤدان که آوان وانتگ جوانان در بُرتگ۔ جوان شرّی سرا سرپد أنت کہ چے پیما بے جن و چوپاوتی جھدان دیما برانت۔ ما زوراکیانءِ خلافا بے جن و چوپ ءَ وتی جھدا دیما بران کنین و وتی سوبین بئیگءَ ھمے رھبند زانین۔ ما دلجمین کہ آیوکین روچ میئگ انت۔


 بیت کنت کہ بلدیہ و شھرءِ أنجمنےءِ توکا ھور بیگ مردمانءِ خدمت کنگءِ راھے بہ بیت، ألبت خدمت کنگءِ دگہ بازین راہ هستأنت کہ اؤدا کسےءِ إجازتءِ زیرگءِ ضرورت نہ إنت۔ بلدیہءِ گچین کاریان وتی ناما دیگءِ مقصد ھما مردمانءِ خبران پروشگ دیگ أت کہ گشت إش "شما إنچو ایراد گر إت، پرچیا ووٹان بھر نہ زیر إت و پیش نہ دار إت کہ شمئے پلانگری زیروکین مردم چنچوک أنت و شمئے کاران ھم مردم بہ گند أنت؟" لیکن پہ مخالفان منا ووٹان بھر زیرگءِ إجازت دیگ ھم گرانین کارے گندگ بوت۔۔۔
دیمتر گوشیت:
"هچ چیز منا چه وتی مردمانءِ هذمت کنئگا داشت کت نه کنت".

آیوکین گچینکاریانءِ باروا منی گڈی گپ پہ ھم پگر و دوستان إیش إنت:
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
چشمت به غمزه ما را
 چو خون خورد( و می پسندی)
جانا روا نباشد خونریز را حمایت
یعقوب مهرنهاد -سه شنبه 21 آذر1385ھمدپ گون 12 دسمبر2006




شهید یاکوبءِ هیال؛ بلوچستانءِ دمک و دمگانءِ نامءَ کنئگ هلاپ:


وھدے مارا سید ظھورشاہ ھاشمی، دادشاہ، مولوی روانبد و اے  دگہ ھست اَنت، پر چے مئے ڈک و پڑان تھرانی و اے دگہ هندانءِ مردمانءِ نام پر اَنت؟

اے ردا من دولت، شھرءِ شورا (کونسلران)، بلدیہ و ھم مردمانءَ میاریگ کنان۔ چیاکہ گپ بلوچستانءِ سرمچار، دؤد وربیدگی و علمی شخصیتانءِ نامانءِ کارمرز کنئگے مسئله اِنت۔
ھما وھدی کہ بلدیہ سرکارءِ دستا بیتگ اے کاراش نه کتگ، نے کہ رندا مردمان ووٹ دات و شوراءِ باسکش گچین کت اَنت هم  اے کار نه بیت، و مئے مردمان هم وتی واک و زؤرا  اے کارءِ کنگءِ جھد نہ کتگ۔ اے کارے اِنت کہ ھر کسا وتی توانا انجام دات کتگ اَت، ادا سرکارءِ -رضاےءِ زورگءِ -ھچ ضرورت نہ اِنت؛ وتی چاردیواری مئے وتی دستا اِنت۔ وتی دُکّان، کمپنی و کاربارءِ جاگہءِ ناما ما سید ظھورشاہ ھاشمی، دادشاہ، مولوی روانبد و دگہ -راجی سرانءِ -ناما کُت وا کنین! ادا ھچ پیمین بھانہ منّگ بیت نہ کنت۔


شهید یاکوبءِ وبلاگءِ شنگ بیتگین سیاهگ ءِ سرحال ایش انت:


صوبہءِ ناکار آمد و نالایقین مدیرو ذمه وار باید وت یکّر به بنت، یا در کنگ بہ بنت و أگان  نه راجءِ غضبءِ دیما بہ اوشت أنت۔

إیش إنت شھید مھرنھادءِ وبلاگا شنگ بیتگین گڈی سیاهگءِ سرحال.
دیمتر گوشیت:
 صوبہءِ مردمانءِ مزنترین لوٹ ھردچارین مدیرانءِ دیر کنگ و آوانءِ جاھا إنصاف دوستین مردم نندارینگ إنت۔ أگر مردمانءِ إے لوٹ پیلو کنگ مہ بیت، گڈا إمبری ھنچین سالے بیت کہ ذموارانءِ سرا مردم آس شان أنت و ذموار گون پدلین جیڑوان دیم پہ دیم بنت، و پہ صوبہءِ إیمنیءِ برجاہ دارگا حکومت دلسیاہ بیت۔
پہ نادوستین واکداران عقلی کار وا ھمے بیت کہ آ مردمانءِ لوٹءِ ردا کرّ بہ کن أنت۔ تا صوبہ چدا گیئشترین مشکلانءِ آماچ مہ بیت۔
چارشنبہ 22 فروردین 1386 ھمدپ گون 11 أپریل 2007


 شهید یاکوبءِ دزگر و بندیگ کنئگءِ لهتے سرحال




.............................................................................................................................................


..............................................................................................................................................


..............................................................................................................................................


 شهید یاکوبءِ پاهوءِ حکم ءِ دیئگءِ لهتے سرحال
هنون رند چه دو سال چه شهید یاکوبءِ پاهو دئیگ و شهید کنئگءَ دریای چه نبشتانک و بیان آ شهیدءِ شخصیت و مرام باروا نبیسگ و گوشگ بیتگ. و هر روچے که گوزگ انت اے بیانان و نبشتانکانی دریا مستر و مستر بیئگ انت.  و نوکین تک وپهناتے چه آییءِ شخصیت په ما آشکار بیان انت.
گڈسرءَ بلوچ ءِ نامدارین شائر واجه میجر مجیدءِ شئیرءَ شهید یاکوبءِ باروءَ شمئے دیمءَ پیش کنان:
 یعقوب گـُـلـــــــــین مھرءِ نھاد 
ارواہ نہ بنت سندگ گؤن ساد
در کپتگ اَنت مِھــــرین بلوچ
تئی رند پدا پــــــــــــادء شپاد

تــــو حملءِ اؤبــــــادگ ئے
میر دادشاہ! تــــو رھبرئے
نــــوروز نوابءِ دَروَرئے
جـــــــھدءِ منی پیغمــبرئے

بولان بہ گـر تـــــا زاھدان
ســـــــرباز باغین؛ مکران
تــــــــوران تا ھدّءِ جالوان
پرسیگن اِنت مئے کلّین جھان
پرسیگ اِنت مئے کلّین جھان
   (حال بلوچی نیوز)
منت واران
 پرویز لاشاری


به مناسبت سالگرد شهید راه آزادگی یعقوب مهرنهاد



 یعقوب مهرنهاد موسس و بنیان گذار "انجمن صدای عدالت" وبلاگنویس، روزنامه نگار (خبرنگار و سرپرست روزنامه مردمسالاری در سیستان و بلوچستان)، فعال مدنی در اردیبهشت ماه 1386 در زاهدان پس از پایان یک جلسه پرسش و پاسخ از مسولین استان، توسط ماموران وزارت اطلاعات همراه با تعداد چندی از اعضای انجمن صدای عدالت دستگیرشد. او یک فعال حقوق بشری بود که فعالیتهای مدنی

، اجتماعی در چهارچوب قوانین جمهوری اسلامی میکرد و سابقه شفافی داشت. او معتقد به مبارزه سیاسی مسالمت آمیز بود و  فعالیتهای تروریستی افراطیون مذهبی را محکوم میکرد. او تمایل زیادی به فرهنگ بلوچی داشت و برای زنده نگاه داشتن آداب و سنن بلوچی فعالیتهای زیادی را انجام میداد. مهرنهاد سیاستهای تبعیض آمیز همراه با خشونت مسولین را مورد نقد و انتقاد قرار میداد که سبب رنجش مزدوران حکومتی میشد. ماموران اطلاعاتی بارها با تهدید و اخطار سعی داشتند که صدای او و انجمن عدالت را خاموش کنند اما مهرنهاد  خواسته ای جز رفع تبیعض و احقاق حقوق فرهنگی، اجتماعی نداشت و از فعالیتهای خود در مقابل عاملان فساد دست نکشید. او در پیشبرد اهداف انجمن پی گیر بود و خواستار توضیح مسولین در مقابل وظیفه ای که در مقابل مردم و جامعه داشتند، میشد. او توانست فریاد حق طلبی جوانان بلوچ را از مرزها استان به سرتاسر ایران و حتی جهان برساند. او که تبدیل به یک چهره سرشناس حق طلب در بلوچستان شده بود، اگر چه کاری از دستش ساخته نبود ولی با مردم احساس همدردی میکرد به دردهایشان گوش فرامیداد و با تماس با مقامات سعی میکرد که مشکلشان را حل کند. دختران بلوچ برای اولین بار در یک حرکت اجتماعی به "انجمن جوانان صدای عدالت " پیوستند و برای کسب حقوق برابری زن و مرد در بلوچستان کوشیدند.

ماموران اطلاعاتی او را تا یک سال در زندانهای مخوف خود در زیر سخت ترین شکنجه های فیزیکی و روحی قرار دادند تا از او اقرار بگیرند که عضو گروه تروریستی جنداله بوده است ولی او همیشه بر بیگناهی خود تاکید داشت و با صبر و مقاومت تسلیم شکنجه گران نشد. وقتی ماموران در مقابل مقاومت او خوار و زبون شدند و خود را بازنده یافتند. در یک بی دادگاه غیرعلنی حکم اعدام برای او صادر کردند. مهرنهاد اولین وبلاگ نویسی بود که در ایران به اعدام محکوم شده است.  

مهرنهاد که دارای یک همسر جوان و دو فرزند خردسال بود سرانجام در بامداد روز 14 امرداد 1378 در زندان زاهدان به دار آویخته شد نثارخون پاک مهرنهاد مهر تاییدی است بر جهالت و گمراهی آخوندهای دین فروش و نوید دهنده آزادگی برای تمام آزادیخواهان دنیا. 

روحش شاد و یادش گرامی باد

میربلوچ12 امرداد 1390




۱۳۹۰ مرداد ۱۲, چهارشنبه

آیا خامنه ای یک دیکتاتور است؟ به قلم میر بلوچ



آیا خامنه ای یک دیکتاتور است؟

از زمان سلسله صفویان تا پایان دوره پهلوی، ملایان در کنار پادشاهان شریک قدرت بوده اند و جنایات پادشاهان دیکتاتور را از نظر مذهبی توجیه میکرده اند. پس از انقلاب 57 آخوندهای حیله گر به رهبری دجال بزرگ خمینی ، خودشان بجای سلطان نشستند و قدرت مطلقه را در دست گرفتند


در مکتب آخوندهای شیعه خداوند قدرت مطلق است که این قدرت به نماینده خدا یعنی ولی فقیه در روی زمین واگذار شده است. حرف ولی فقیه قانون است و قابل اجرا برای تمام شهروندان میباشد. 

دیکتاتورها تفکر، اعمال و رفتار و حتی سرنوشتشان شبیه یکدیگر است. اصولا" چه کسانی دیکتاتور هستند؟ کسانی مانند ولی فقیه خودمان خامنه ای ، که حکومت مطلقه و استبدادی همراه با فرمانروایی مطلق را در یک کشوری دارند و خود را رهبر بی قید و شرط ملت میدانند. این رهبر بی رحم است و برای حفظ بقای خود از اعمال هیچگونه ستمی برعلیه مخالفین و معترضین ابایی ندارد. 

رهبر جمهوری اسلامی بقدری خودرای و مستبد است که تصور دارد او یک شخصیت منحصر فرد با درک و فهم و اندیشه ای است که نظیر او در کره زمین یافت نمیشود. مقربین او مداحان و چاپلوسانی هستند که هر دم او را تعریف و تمجید میکنند. احدی حق انتقاد از این دیکتاتور را ندارد. انتقاد از او مساوی با خطر انداختن امنیت ملی و مترادف با مفسدفی الارض میباشد. او تمامی قدرت را در دست دارد و حاضر نیست که اندکی از آن را به دیگری حتی نزدیکترین یاران و دوستانش واگذار کند.

دیکتاتور ما خامنه ای مخالف هرگونه حزب و سازمان و گروه سیاسی و مدنی است. رهبر تام الاختیار ما مشروعیت خود را از الله گرفته است نماینده امام زمان غایب است. سید و اولاد پیغمبر است. مالک مطلق جان و مال ملت ایران است. 

خامنه ای دیکتاتور مانند اژدهایی بر سر خزانه ملت نشسته است حاتم بخشی های او به طرفدارانش شهره عام و خاص است. پول نفت ارٍث پدری اوست که به او قدرت بیشتر برای سرکوب و ترور میدهد. خامنه ای در مقابل هیچ دستگاه و یا مقامی مسول نیست و به کسی حساب پس نمیدهد.

انتخابات فرمایشی، همیشه باید به نفع و خواسته او انجام و پذیرد. تفکیک قوای سه گانه در حاکمیت آخوندی معنی ندارد.

مجلس و پارلمان فقط یک شکل صوری دارد و هر قانونی میتواند با یک حکم حکومتی دیکتاتوری خامنه ای لغو شود.

سانسور، فیلترینگ، اختناق ، شکنجه، زندان و اعدام از ابزارهای روزمره اش برای سرکوب و گسترش ترس و وحشت میباشند. دیکتاتوری مذهبی ما منشور حقو ق و بشر را اصلا" قبول ندارد و هرگونه شکنجه و تجاوز به حقوق فردی را تغزیز میداند که از جانب خدا وضع شده است. آزادی مطبوعات و آزادی بیان را فقط برای خود و طرفدارانش قبول دارد. دروغگویی و ریا از خصیصه های مشهور اوست. در هنگام حمله ماموران نظامی به خوابگاه دانشجویان اشک تمساح میریزد و در پشت سر دستور بازداشت ، شکنجه و اعدام قربانیان را میدهد. دیکتاتور ایران ادعای رهبر مسلمانان سرتاسر جهان را دارد. به دستور او خانقاه دراویش گنابادی، مساجد اهل تسنن ویران و با خاک یکسان میشوند و در گوشه و کنار ایران هر روز امام زاده ای جدید کشف و بنا میشود. چاه امام زمان از سامره به جمکران انتقال داده میشود. مشهد و قم دو شهر مقدس در تحت فرمانروایی ولایت فقیه در کشور امام زمان هستند، بنای مساجد سنی در این دو شهر ممنوع است ولی این دو تبدیل به دو شهر مشهور برای صیغه در جهان میباشند که جاذبیت خاصی برای مسافرت پیروان و مقلدین خامنه ای از سراسر دنیا دارد.

رهبری دیکتاتور ایران متخصص در تمام علوم انسان و تجربی است. او تمام مشکلات را با دعا کردن حل میکند. دیکتاتورهای دنیا باید بیایند و در مقابل او شاگردی کنند. زیرا که او ارکستر دیکتاتوری را به نحو احسن رهبری میکند. تاریخ تکرار مکررات سرنوشت یکسان تمام دیکتاتورهاست.

خامنه ای دیکتاتور از سرنوشت صدام جنایتکار نیآموخت . آیا حال او از سرنوشت حسنی مبارک در قفس محاکمه خواهد آموخت؟ چنین روزی دور نخواهد بود که دنیا یک بار دیگر شاهد دادگاهی با حضور فرعون زمان خامنه ای در یک قفس باشد. 

آیا وکالت او را وکلایی که اکنون به دستور او در زندان هستند خواهند پذیرفت. شاید او در این باره هم اندیشه است که میتواند وکیل چینی هم وارد کند. 

عباسی مشاور خامنه ای: " تنها جایگاهی که مدیریت مادام العمر مشروط به عدالت دارد رهبریست " 



میربلوچ


12/5/1390

بلوچستان در عهد پهلوی قسمت نهم عبدالکریم بلوچ‏



در قسمت هشتم از نحوه تصرف قلعه هیچان سخن گفتیم واینک به دنباله ان توجه بفرمائید اول لازم شد از پیامد این رخداد ولشکر کشی سردار حسین خان دوم جهت پس گرفتن قلعه هیچان ولشکر کشی میر هوتی خان بحمایت ازخواهر زاده ودامادش سردارعیسی خان که قلعه هیچان را بعد از فوت عظیم خان تصرف میکند

.



وحالا بعکس العمل قوای دولتی مستقر در پهره وخاش میفردازیم پس از پایان این ماجرا که بدون جنگ درگیری موقتا بصلح صفا منجر میشود مامورین دولتی از وجود. افراد مسلخ زیادی با خبر میشوند که تا هنوز بدستور سران طوایف خوداماده جنگ ودرگیری میشوند مدت کوتاهی از این لشکر کشی نمیگذرد میرهوتی خان حاکم لاشار را بعنوان پاره ای مذاکرات به خاش دعوت میکنند وی هم باتفاق برادرش شهنواز خان. وسید میرزاخان مشاور با دانش وقابل اعتمادش. وچند نفر دیگر عازم خاش میشود ومهمان سردار عیدوخان ریگی روز بعد از ورود با فرمانده پادگان ملاقات میکنند ونامه ستاد ارتش که از تهران صادر شده بود برای وی قرائت میکنند.
بدین شرح که در مرحله اول با میرهوتی خان رئیس طایفه لاشاری از در مسالمت وارد گفتگو بشوید که بدون عذر بهانه جهت حلع سلاح طایفه خود همکاری صمیمانه بنمایند ودر غیر این صورت وی را در خاش بعنوان تبعید نگهداشته وبلادرنگ یک ستون نظامی جهت حلع سلاح طایفه لاشاری بمنطقه اعزام گردد وپس از پایان حلع سلاح کامل طایفه لاشاری دستورحلع سلاح سایر طوایف مکران صادر خواهد شد. خلاصه پس از قرائت این نامه تهدید امیز به میر هوتی خان میگویند شما سه روز فرصت دارید نظر خود را اعلام بکنید تا تصمیم نهائی گرفته بشود میر هوتی خان ضمن بر شمردن حدمات خود در تامین امنیت وپیش قدم شدن در خلع سلاح طایفه خود واعلام همبستگی بحکومت رضاشاه از دستور ستاد ارتش اظهار تائسف میکند. وی پس از ساعتها مذاکره بخانه سردارعیدوخان ریگی بر میگردد ونتیجه مذاکرات را به اطلاع سردار عیدوخان وبرادرش شهنوازخان وسیدمیرزا خان میرساند عیدوخان که در این زمان یکی ازمشاورین نزدیک ویگانه فرد مورد اعتماد. مرکز وفرماندهان پادگان خاش بوده. بهر جهت وی پس از شنیدن سخنان میرهوتی خان وی را تشویق وترغیب به اطاعت امر دولت مینماید ویاد اور میشود که در شرایط کنونی هیچ قوم قبیله ای دربلوچستان توان مقابله ورویاروئی با حکومت رضاشاه را ندارد ومیگوید شما اولین سرداری بودی که در مکران با حکومت رضاشاه اعلام همبستگی نمودید ونتیجه انهم حکم بخشداری ودریافت مدال بود که بشما داده شد و حالا که دولت پی برده که افراد مسلح زیادی در طایفه شما وجود دارد دیگر راه وچاره ای نیست باید همکاری لازم را بکنید. میر هوتی خان در جواب عیدو خان میگوید من بدون رضایت وامادگی طایفه نمیتوانم اقدامی بکنم چون من تخت هیچ شرایطی حاضر به فشاراوردن واذیت وازار طایفه ام نیستم وهم توان انرا ندارم ونمیتوانم بدون رضایت وهمکاری انها بمامورین قول همکاری بدهم میر هوتی خان میگوید من در جلسه بعدی نظرات خود را با فرمانده پادگان در میان میگذارم وتصمیم نهائی گرفته خواهد شد.
خلاصه در جلسه بعد ی مجدا میر هوتی خان حدمات خود را یاد اور میشود واظهار میدارد خلاف انتظار من است که پیش از حلع سلاح شدن مخالفینم در منطقه مرا درمقابل دشمن حلع سلاح بنمائید فرمانده پادگان میگوید سلاحی که شما در مرخله اول تخویل داده بودید تمام ان سلاحها کهنه واز رده حارج شده بوده ا ند ولی با همین وجود شما مورد تفقد مقامات قرارگرفتید وبشما پست بخشداری داده شد وهم بدریافت مدال نایل شدید. وحالا که دولت پی برده که تا هنوز اسلحه فراوانی در طایفه شما وجود دارد چاره ای نیست که باید باز هم شما پیش قدم بشوید اسلحه موجود را تحویل بدهید تا سایر سران طوایف بدانند دولت در این مورد استثنا قایل نیست و بشما تعهد میدهیم که در مقابل دشمنانت حمایت همه جانبه ای بنمائیم بشرطی که شما با حلوص نیت همکاری لازم را جهت جمع اوری سلاحهای موجود در طایفه خود بنمائید. میر هوتی خان در شرایط بدی قرار میگیرد ومیداند اگر همکاری نکند دولت با شدت وارد عمل میشود وموجب اذیت وازار طایفه را فراهم میسازد میگوید بمن فرصت بدهید تا نسبت به دستور دولت با سران طایفه ام تماس گرفته ونظرات انها را جویا بشوم که ایا حاضر بهمکاری با من هستند یانه واگر حاضر شدند من وارد عمل میشوم وگرنه من در اختیار شما هستم وخود را از میر دوست محمد خان بارانزهی ومیر دین محمد بهتر نمیدانم فرمانده پادگان میگوید بما در مورد حلع سلاح طایفه لاشاری دستور اکید داده شده وتنها راهش این است که شما برادر خود را بمنطقه بفرستید ظرف مدت دوماه تمام سلاحهای موجود را جمع اوری وتخویل مامورین دولتی بدهند وخود شما تا پایان حلع سلاح در خاش بمانید.
حلاصه میرهوتی خان با نگرانی از جلسه بر میگردد جریان را به اطلاع برادرش وسید میرزا خان میرساند که دولت در مورد حلع سلاح جدی است وانها پس از شور وتبادل نظر به این نتیجه میرسند که باید در شرایط بوجود امده راهی بجز همکاری وجود ندارد چون نتیجه همکاری نکردن خطر از دست دادن شما وجود دارد. وهم دولت توان ان را دارد که بقوه قهریه متوصل بشود وسرانجام بنابودی طایفه منجر خواهد شد سرانجام پس ازشورو تبادل نظر تصمیم گرفته میشود. که شهنوازخان به اتفاق سید میرزا خان بمنطقه برگردند وبا سران طوایف بگفتگو بفردازند واولتیماتوم دولت را متذکر بشوند.


و ظرف مدت یکماه تمام اسلحه موجود که تعدادشان به صداها قبضه اسلحه میرسیده جمع اوری وتحویل مقامات نظامی مستقر در پهره میشوند وجریان حلع سلاح کامل طایفه لاشاری بمقامات بالا گزارش میشود میرهوتی خان پس از دوماه توقف درخاش همراه با تشویق وتقدیر ودریافت مدال لیاقت بلاشار بر میگردد. وهم تعداد پنج قبضه اسلحه جوازی در اختیار وی میگذارند این بود نخوه حلع سلاح کامل طایفه لاشاری بنقل قول از شهنوازخان میرلاشاری. برادر میر هوتی خان متوفای شهریور ماه سال 1350 شمسی.
خلاصه میرهوتی خان نتیجه تصمیم خود را به فرمانده پادگان در میان میگذارد که من سعی وکوشش خود را جهت راضی کردن طایفه بکار میبریم و همانطوریکه شما پیشنهاد کردید من برادرم وسید میرزا خان را بمنطقه میفرستم تا با سران طوایف وابسته وارد مذاکره شده وانها را تشویق وترغیب به تحویل دادن اسلحهای خود بنمایند. فرمانده پادگان از پیشنهاد استقبال میکند ومیگوید باز هم به اخترام وبه اعتمادی که بقول شما داریم هیچ ماموری را همراه برادرت وارد منطقه نمیکنیم انها سلاحهای موجود را جمع اوری نموده و در اخر به پادگان پهره گزارش وتحویل مامورین انجا بدهند. وبا این قرار داد شهنواز خان سید میرزا خان وارد منطقه میشوند وتمام سران طوایف لاشار را در هریدوک جمع میکنند ونتیجه مسافرت خود را بیان میکنند که دولت در نظر دارد در مرحله نخست حلع سلاح کامل را در بلوچستان از منطقه لاشار شروع بکنند واولتیماتوم دولت را هم متذکر میشوند که فعلا میر هوتی خان در خاش بصورت گروگان نگهداشته شده وتا زمانیکه شما سلاح تخویل ندهد امدن ایشان امکان پذیر نیست. سران طوایف با شنیدن این خبر یکصدا میگویند ما تمام هستی خود را فدای میر هوتی خان میکنیم وهمه قول همکاری وجمع اوری سلاحهای موجود را میدهند.
واینک به اصل مطلب برمیگردیم
بهر جهت به دنباله ماجرا توجه بفرمائید پس از صلح اشتی که توسط سردار محمد خان شیرانزهی وسرفراز خان مبارکی به انجام میرسید عیسی خان با خیال راخت بحکمرانی در هیچان می فردازد واولین فصل برداشت محصول برنج فرامیرسد تعدادی از نوکران سردار حسین خان دوم جهت تخویل گرفتن سهمیه سرداروارد هیچان میشوندوبحضور سردار مبارکی میرسندوی به انها میگوید همین خالا بدون معطلی از راهی که امده اید برگردید وبه سردار بگوئید ان شما بودید که زیر قول خود را زدید چون قرار بوده دریافت مالیات دشت کاروان را بمن واگذار بکنند و نکردند. بدین جهت من هم حاضر بدادن سهمیه مالیات ودهیک هیچان نیستم نمایندگان سردار. بلا فاصله بطرف گه( نیکشهر کنونی ) بر میگردند وجریان را به اطلاع سردار میرسانند وی هم میداند که باید برای همیشه از هیچان دست بردار باشد.
وان تصرف قلعه هیچان بود ضمنا تصرف ویا واگذاری قلعها چندان مهم نیست بلکه نگهداری ان مهم است وباید قبول کرد سردار عیسی خان از چنان روحیه وشجاعتی بر خور دار بوده که اگر عمویش رستم خان ویا دائیش میر هوتی خان حاضر بکمک وی هم نمیشدند وی کسی نبود ه که از قلعه حارج بشود درست است که وجود همسرش گرانازبودکه در مرحله نخست او پایش بداخل قلعه بازشد ولی در نهایت پایمردی او بود که قلعه هیچان برای همیشه بطایفه مبارکی تعلق گرفت یعنی تا زمانیکه بساط خانی وحکومتی در بلوچستان مطرح بوده.


خلاصه مدت زیادی از تصرف هیچان نمیگذرد سردار عیسی خان دست به ابادانی قناتی محروبه بنام( درگ )که در شمال ابادی هیچان واقع شده بوده میزند وان محروبه را یک قنات میری وملکی میدانستند شروع بکار میکنند ودرمدت زمان کوتاهی اب قنات جاری میشود وبه عمران وابادانی ان می فردازند. ضمنا تا این موقع بین سردار عیسی خان ومامورین دولتی هیچ گونه درگیری و نا رضایتی بوجود نیامده واو را اولین سرداری میدانند که بکمک نیروهای دولتی جهت مقابله. با میر علی محمد پدر میر دوست محمد خان وارد سرباز میشود ومورد تشویق وتقدیر سرهنگ محمد خان نخجوان مامور تعقیب میرعلی محمد قرار میگیرد. حلاصه حدود یک سالی از تصرف هیچان میگذرد میر هوتی خان تصمیم میگیرد بین پسران سیدی اقایان کمال خان ونیاز خان که پس از قتل میر سیدی که در اطراف کوچنک اتفاق می افتد خود را بنوراباد میرسانند. ومیار نورالدین خان که پسرعمو وداماد میر هوتی خان است میشوند. بهر حال میرهوتی خان دست بمیانجیگری میزند. اول با رستم خان وسرفراز خان تماس میگیرند واز برنامه خود انها را درجریان میگذارند نامبردگان میگویند ما به اخترام شما خرفی نداریم ولی حاضر بملاقات با پسران سیدی نیستیم شما انها را (پتر) عیسیخان ببرید ما قبول داریم و رفتن منزل عیسی خان را منزل خود وطایفه مبارکی میدانیم ( پتر یعنی رفتن منزل کسی بعنوان عذر خواهی).


بهر جهت تصمیم عملی میشود اقایان کمال خان ونیاز خان وسایر بستگان انها همراه شهنواز خان وسید میرزا خان وارد هیچان می شوند جلسه صلح اشتی بر گذار میشود. وعیسی خان میگوید ما از امروز دیگر هیچ اختلافی وکینه ای با پسران سیدی نداریم. ومیتوانند با خیال راحت بشگیم برگردند. واقایان شهنواز خان سید میرزا خان هم چند روزی پس از پایان جلسه صلح صفا با خوشخالی به لاشار بر میگردند واقایان کمال خان ونیاز خان هم پس از دوسال دربدری همراه عیال اطفال وفامیل وبستگان خود به شگیم بر میگرد زندگی عادی خود را شروع میکنند مدت زمانی نمیگذرد که دوباره شگیم رونق گذشته خود را باز میابد ودوباره پسران سیدی در منطقه مطرح میشوند وزندگیشان سر سامان میگیرد.
واینک بطرف چانف اهوران برمیگردیم
واز علت جلای وطن شدن میر رستم خان واز بوجود امدن درگیری سردار عیسی خان با قوای رضاشاه سخن اغاز میکنیم مدت زمان کوتاهی پس ازپایان حلع سلاح کامل طایفه لاشاری نوبت بطایفه اهوران میرسد بدستور مرکز یک ستون نظامی. بفرماندهی فردی بنام یاور مهدی خان بهمراهی سردار دادعلیخان مالکی (بامری ) وارد چانف شده وبا میر رستم خان وارد مذاکره میشوند از وی میخواهند مثل طایفه لاشاری خود دوطلبانه به حلع سلاح منطقه بفردازید رستم خان میگوید شرایط منطقه ما با لاشار فرق دارد چون چند طایفه اهوران که خود را از اقوام پیری درویش میدانند با من مخالف هستند وبخرف من اسلحه تخویل نمیدهند ومن هم نمیتوانم فقط طوایف دوست وهمراه خود را حلع سلاح بکنم شما اول ترتیب حلع سلاح مخالفین مرا بدهید بعد از من انتظار همکاری داشته باشید.


مهدی خان میگوید ما در منطقه چانف اهوران فقط شما را بعنوان رئیس طایفه میشناسیم وکاری به اختلافات شما نداریم دولت از شما میخواهد منطقه را با مسالمت حلع سلاح بکنید در غیر این صورت دولت توان انرا دارد که منطقه اهوران را حلع سلاح بنماید.
خلاصه رستم خان در شرایط بسیار ناگواری قرار میگیرد ونه میتواند دوستان خود را حلع سلاح بکند ونه دشمنان خود را در یک بن بست کامل گیر میکند که چه باید کرد هیچ راهی بنظرش نمیرسد که خود را از این بن بست برهاند مرتب با اقوام وبستگانش بشور مصلحت می نشیند که چه باید کرد هرکدام نظری میدهند. ولی رستم خان میگوید بنظر من تنها راهی که بصلاح وخیر طایفه وخانواده من میباشد حارج شدن من از منطقه میباشد تا من در یک عمل انجام شده قرار نگیرم چون من ختی مایل نیستم دشمنان من بوسیله من حلع سلاح بشوند. بحاطر اینکه اختلافات تشدید میشود وسبب متلاشی شدن طایفه میگردد واگر من خود را کنار بکشم ودر امر حلع سلاح همکاری نکنم در اینده بنفع خانواده وطایفه تمام خواهد شد عزم رستم خان جهت حارج شدن از قلعه چانف جزم میشود. ودر نهایت یک خادثه کوچک وکم اهمیت مزید بر علت میشود تا رستم خان تصمیمش را بدون معطلی عملی سازد.
وحالا بماجرا توجه بفرمائید یک روزبعد از نماز عصر رستم خان بیرون از مسجد چانف با بزرگان وریش سفیدان محل نشسته بودند که نا گهان یک سرباز میاید. روبروی رستم خان می ایستد. میگوید کدخدا این پولها را یاور بمن داده که بشما بدهم تا برای ما گوسفند ومرغ تهیه بنمائید رستم خان پولها را از دست سرباز میگیرد تخویل یکی از نوکرانش میدهد که مرغ گوسفند خریداری بنماید خلاصه رستم خان پس ازحرکت سرباز که او را کدخدا خطاب کرده بود سخت ناراخت میشود جلسه را ترک وارد قلعه میشود اوایل شب تمام قوم خویش وبستگان خود را فرامیخواند میگوید خالا که شغل من بکدخدائی ریسده دیگر اب چانف بر من خرام است وهمین امشب هر کدام از شما همراه من هستید خود را اماده بکنید که من همین امشب از چانف همراه زن بچه حارج میشوم خود را به ان سوی مرز میرسانم هر چه اقوام وبستگانش اسرار میکنند که اشتباه لفظی یک سربازرا نباید تا این اندازه اهمیت داد. رستم خان میگوید تا دیروز من خود کدخدا تعین میکردم وحالا بخود من لقب کدخدائی میدهند دیگر در چنین مملکتی نشستن ارزش ندارد اقوام وبستگان رستم خان میدانند که وی کسی نیست از تصمیمش بگذرد وخرفش دوتا بشود تعدادی زیادی از بستگانش اعلام امادگی میکنند ونیمهای شب رستم خان همراه عیال اولاد وتعدای از بستگانش از چانف حارج میشود بسوی کاجه براه می افتند تا از انجا از مرز حارج شده خود را بحدود گوادر برسانند واز والی گوادر که از طرف سلطان عمان تعین شده بود تقاضای پناهندگی بکنند ضمنا در این موقع دولت استعمار گر انگلیس که بر شبهه قاره هند تسلط داشته. بندر گوادر را به سلطان عمان واگذار میکند.
خلاصه روز بعد یاورمهدی خان از جریان حارج شدن رستم خان از چانف اگاه میشود وبلا فاصله وارد قلعه میشود انرا تصرف میکند.
واز این طرف هم زمانیکه سرفراز خان وعیسیخان متوجه حارج شدن رستم خان از چانف میشوند فوری بدنبال وی براه می افتند نرسیده بخدود سرباز بوی میرسند سرفراز خان از حرکت برادرش سخت ناراخت می شود که در این موقع حساس صلاح نیست شما از منطقه حارج بشوید وطایفه را تنها بگذارید. وبحاطر یک کلمه بی اهمیت نباید منطقه را ترک بکنید کار ها با صبر حوصله درست میشود رستم خان میگوید من بحرف سرباز ناراخت نشدم چون من قبلا تصمیم خود را گرفته بودم که تخت هیچ شرایطی جهت حلع سلاح طایفه با مامورین همکاری نکنم وتنها راهش راهم حارج شدنم از منطقه میدانستم خلاصه پند واندر سرفراز خان وعیسی خان موثر واقع نمیشود ونمیتوانند در تصمیم رستم خان لجباز یکدنده تغیری ایجاد بکنند سرانجام با رفتن وی با نگرانی موافقت میکنند وقرار میشود سرفراز خان وعیسی خان هم در غیاب رستم خان هیچ گونه همکاری جهت حلع سلاح اهوران با مامورین نداشته باشند روز جدائی وخدا خافظی فرامیرسد. .این بند شعر در اینجا صدق میکند که میگویند ( دو چیز ادمی را کشاند بزور = یکی اب نان ودگر خاک گور) وگویا برای رستم خان سردار شجاع اهوران چنین مقدر شده بود. وحالا نقل قولی از سردار عیسی خان مبارکی بشنوید میگوید اواخر سال 1309شمسی بود که رستم خان از منطقه حارج شد واز همان سال هم درگیری ما با قوای رضا شاه مستقر در چانف شروع میشود. وی میگویدهنگام خدا خافظی عمویم مرا در اغوش گرفت بمن گفت عیسی من از اهوران حارج شدم وتا این دولت هست برگشتن من امکان ندارد وشاید زندگی من در غربت بپایان برسد ولی این ارزو در دل من ماند که نتوانستم انتقام خون برکت را بگیرم. بتوسفارش میکنم که این ارزوی مرا بر اورده بکنیدچون تنها امید من وطایفه شما هستید عیسی خان میگوید من چنان تخت تاثیر گفتهای عمویم قرار گرفتم گفتم عمونگران نباش اگر خدا بخواهد بتو قول میدهم خون برکت خان گرفته خواهدشد. میگوید برای ما روز بسیار سختی بود ولی سرنوشت چنین رقم خورده بود که رستم خان خاکش در حوالی گوادر باشد وبرای همیشه از هم جدا شدیم.


میگوید من وعمویم سرفراز خان بطرف اهوران برگشتیم تا باهمراهی وهماهنگی طوایف متخد خود دست بمقابله ودرگیری با مامورین مستقر در چانف بزنیم وانها را از قلعه چانف بیرون بکنیم وطوایف اهوران که بیش از نود در صد ان با ما همراه بودند از حارج شدن رستمخان سخت نگران میشوند و امادگی خود راجهت درگیری با قوای دولتی اعلام میکنند این بود نقل قولی از سردارعیسیخان مبارکی وباید باور کرد نقل قول بزرگانی که خود ویا پدران شان در متن رخدادها بوده اند از نظر صحت ودرستی با نوشتار و کتابهای فلان فلان نویسنده غیر بومی نا اگاه ومغرض قابل مقایسه نیستند. ودر همینجا به قسمت نهم پایان میدهم- دنباله دارد وهمچنین طبق معمول از راهنمائی وانتقادات سازنده عزیزان استقبال میکنم و به این بند شعر توجه بفرمائید میگویند( مردانی توار شیرانی شکار مانیت یاد گار) موفق باشید 
عبدالکریم بلوچ














































۱۳۹۰ مرداد ۱۱, سه‌شنبه

وقتی «آب بازی» جوانان، حکومت را به وحشت می اندازد





ارژنگ بامشاد

ابتکار جوانان تهران در روز یک شنبه ۹ مرداد در بوستان آب و آتش و دیگر پارک ها برای راه اندازی “فستیوال آب بازی” و برگزاری یک روز شاد در تابستان سوزان، خیلی زود با واکنش تند نیروی انتظامی روبرو شد.سردار ساجدی نيا رئیس پلیس پایتخت در گفتگو با مهر در دهم مرداد ماه گفت
: “متاسفانه در ادامه وقايع بوستان آب و آتش امروز تعدادی از پسران و دختران جوان در يکی از بوستان های شهر تهران اقدام به انجام خلاف شئون اسلام کردند که ماموران پليس پايتخت پس از اطلاع از ماجرا بلافاصله در محل حاضر و تمامی اين متخلفان و هنجارشکنان را دستگير و تحويل مراجع قضايی دادند.” وی ادامه داد: “پليس تهران در صورت مشاهده اين گونه موارد قاطعانه با برهم زنندگان نظم و امنيت اجتماعی و هنجارشکنان برخورد می کند.”

جنگ حکومت اسلامی با مردم، جنگی است با زندگی. جنگی است با شادی و تمامی مظاهر شور زندگی انسانی. از ابتدای روی کار آمدن حکومت اسلامی، حاکم کردن فرهنگ واپسگرا و غم افزا و گریه و زاری، از الویت های کارهای فرهنگی حکومت بوده است. حاکمیت اسلامی برای پیشبرد این سیاست، دخالت در زندگی روزمره ی مردم را به بالاترین سطوح خود رسانده است. یورش به مهمانی های خانوادگی، اعزام نیروهای انتظامی به عروسی های مردم، کنترل تجمعات درون پارک ها و حتی باغ های خصوصی مردم، ممنوع کردن شنا در سواحل مازنداران، سرکشیدن در اتوموبیل های مردم برای کشف نوارهای موسیقی شاد، امر آشنائی برای مردم ایران است.
عنصر کلیدی در مبارزه حاکمیت اسلامی با روال زندگی شاد مردم، به ارتباط میان زنان و مردان بر می گردد. حکومت اسلامی که دید کاملأ عشیرتی و واپسگرایانه ای از زن دارد و تمامی نیرو و توان خود را برای تحمیل این دیدگاه بر جامعه بکار گرفته است، نسبت به حضور زنان در تمامی عرصه های اجتماع با حساسیت بالائی برخورد می کند. وقتی حکومتی به جشن های خانوادگی مردم هجوم می برد، نخستین اتهامش حضور مختلط زنان با مردان هستند. چنین دخالت بیشرمانه ای در فضای خصوصی خانه ها و اجتماعات مردم، بیان گر دید دخالت گر، “ارشادگر” و حق به جانب حکومتی است که مدعی اجرای فرمان خدا بر زمین است. اما چنین دخالتی در جزئی ترین عرصه های زندگی مردم، چیزی جز اداره کشور به شیوه ی فاشیستی نیست.
اما در جنگ با زندگی انسانی، حکومت اسلامی ، شکست خورده است. پس از سی و دو سال تبلیغات و کار فرهنگی حکومتی، هر سال برای کنترل مردم و بویژه جوانان، دستگاه حکومتی مجبور است از نیروهای سرکوب خود استفاده کند. این حکومت علیرغم انحصاری کردن تمامی عرصه های فعالیت فرهنگی و رسانه ای کل کشور و علیرغم محدود کردن تمامی کانال های ارتباط مردم با جهان امروز، باز به شکل مفتضحانه ای شکست خورده است. این شکست را می توان به راحتی از اینجا نتیجه گرفت که در هیچ زمینه ای حکومت اسلامی نمی تواند بدون کاربرد زور و سرکوب، خواسته ی خود را به پیش ببرد. این سیاست باعث سازماندهی مقاومت منفی در بسیاری از عرصه های زندگی شده است. این مقاومت گاه جنبه های مثبت و قابل تائیدی بخود می گیرد وگاه بصورت اقداماتی منفی و مضرر رخ می نماید. وقتی خرید و فروش مشروب را ممنوع کردند، هر خانه ای به محل تولید مشروبات الکلی تبدیل شد. وقتی تلاش کردند ارتباط مردم با دنیای خارج را قطع کنند، ماهواره ها تمامی بام های خانه های مردم را پوشاند و اینترنت عمومی شد. وقتی به روسری و حجاب زنان و دختران گیر دادند و آزادی پوشش را پایمال کردند، روسری ها روز به روز عقب تر رفت. وقتی به ارتباط آزاد و انسانی دختران و پسران جوان با عنصر سرکوب روبرو شدند، این ارتباطات توده ای شد تا جائی که حالا خودشان نیز به این شکست اعتراف می کنند.
در جامعه ای که حاکمیت جنگ هر روزه ای را با زندگی و بویژه با عنصر شادی در زندگی سازمان داده است، هر نوع مقاومت توده ای در این راستا، برای به عقب نشاندن حکومت اقدامی است مثبت. وقتی درگرمای تابستان، فستیوال آب بازی سازماندهی می شود، این خود زمینه های جالبی برای گردهم آمدن مردم و گسترش پیوندها و همبستگی ها ایجاد می کند. بی جهت نیست که حکومت اسلامی تاکنون تلاش گسترده ای بکار گرفته است تا جلو جشن هائی چون چهارشنبه سوری و سیزده بدر را بگیرد و یا دست کم آن ها را کم رنگ کند. امری که در هر دو مورد با شکست مفتضحانه ای روبرو شده است. سازماندهی چنین اقدامات جالب، توده ای و شاد کننده می تواند زمینه ی مبارزه ی گسترده تر و انسانی تری را فراهم آورد.
اما واکنش منفی و سرخورده در مبارزه با فشار حکومتی، با تبعات بیکاری و فقر و با عوارض ناشی از بی آیندگی و نگرانی از فردای خود، گاه با شیوه هائی بشدت فردی و مخرب همراه می شود. از این روست که ایران با دارا بودن ۱۰ درصد معتادان جهان، بالاترین رقم معتادان را نسبت به جمعیتش دارد. تونیو دلئو، مدیر دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم مرتبط سازمان ملل متحد در ایران، می گوید:« ایران با ۲.۲۶ درصد میزان شیوع مصرف مواد اعتیادآور از نوع مخدرها، رتبه دوم جهان را به خود اختصاص داده است». بنابر آمار رسمی اعلام شده از سوی ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری ایران،« بیش از یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر معتاد به انواع مواد مخدر (هروئین، تریاک، شیره و مواد اعتیاد آور با ریشه یا خواص مشابه مرفین) در ایران زندگی می کنند.» و اخیرا رضا نقیب‌السادات، ‌عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی گفته است «در حال حاضر سن اعتیاد در کشور به ۱۳ سال رسیده و اکثر معتادان کشور زیر ۱۹ سال هستند».
بنابراین برای این که مبارزه با سرخوردگی ها، فشارهای ناشی از بیکاری و بی آیندگی، و حضور سنگین پلیسی در زندگی مردم که زمینه ساز بحران های عصبی می شود، راه به سوی اعتیاد و ویرانی فردی نبرد، سازماندهی اقدامات جمعی، گروهی، و توده ای شادی آفرین نقش بسیار بالائی در بازسازی مقاومت مردم در برابر حکومت دارد. وقتی حکومت ناتوان از برآورده ساختن نیاز انسانی مردم، به سرکوب تمام عیار روی می آورد، سازماندهی مقاومت در برابر این حکومت در هر عرصه ای که ممکن باشد، باید با تمام قدرت دنبال شود. متشکل شدن گروه های اجتماعی گوناگون در عرصه هائی که به کار و زندگی شان بر می گردد، می تواند بنیان های مقاومت توده ای را مستحکم تر سازد و از سرخوردگی های فردی و سقوط در دره ی تباهی های کمین کرده، جلوگیری بعمل آورد. سازماندهی فستیوال آب بازی، راه اندازی مسابقات ورزشی، کوهنوردی های گروهی، و بسیاری اقدامات دیگر می تواند به همبستگی مردمی کمک کرده و ارزش های انسانی را پاس دارد. زیرا بدون سازمانیابی مردم در عرصه های گوناگون و بدون تاکید بر همبستگی های انسانی، خطر فروپاشی نظام ارزشی جامعه ، می تواند آینده و سلامت اجتماعی را در هم بریزد. چنین اقداماتی نمی توانند جایگزین مبارزات صنفی و سیاسی مردم شود. اما آن ها می توانند به این مبارزات کمک کنند. برای چاره جوئی اساسی در مبارزه با فقر، گرانی، بیکاری و تباهی سازماندهی شده ی اسلامی، باید مبارزات متشکل صنفی و سیاسی را با قدرت سازمان داد و به پیش برد. زیرا بدون به زیر کشیدن چنین حکومتی و برپائی حکومتی که بیان اقتدار سازمان یافته ی خود مردم باشد، نمی توان به حل ریشه ای این مشکلات کمک کرد.

۱۱ مرداد ماه ۱۳۹۰ـ ۲ اگوست ۲۰۱۱


۱۳۹۰ مرداد ۱۰, دوشنبه

در زمان گذشته بلوچ بود و امانت و بلوچ بود (میآر )



در زمان گذشته بلوچ بود و امانت و بلوچ بود (میآر ) رستم دیهیم  فرزند پیربخش دیهیم  ساکن بنت و مقیم دشتیاری جهت حل یک اختلاف به  عنوان  میا نجیگر به منطقه مند بلو  سفر  کرده بود دیروز  به همراه  دو  نفر دیگر کشته شدند .

بنا به گفته شاهدان سه نفر مزبور به منزل آقای لال بخش که چند ماه  کشته شده بود آمده و  برادران لال بخش پس از راهنمای ا یشان به  مهمانخانه خود و خوراندن آبی دقایقی بعد در خانه خود  سه مهمان خود را به گلوله میبندند  و امروز تنی چند از معتمدین منطقه بنت و نیکشهر و چابهار و دشتیاری جهت تحویل گرفتن جنازه به مرز ایران و پاکستان در پیشن حضور داشتند و برادرآن لال بخش در یک تماس تلفنی با  بستگان رستم دیهیم اظهار داشتند نامبرده اشتباهی کشته شده در زمانی بلوچ دشمن خود را هرگز در خانه نه بلکه در محدوده خود نمی کشت و این را برای خود  یک لکه ننگ میدانست حال همان بلوچ در خانه  مهمان خود  را میکشد که جای بسیار نگرانی برای این قوم است

دیهیم از بنت